Portugalia

W starożytności ziemie należące do Portugalii zamieszkiwali Luzytanowie. Po rządach Kartagińczyków zostały podbite przez Rzym. Od 27 roku p.n.e. utworzono tam samodzielną prowincję rzymską zwaną Luzytania. W IV-V wieku dokonano chrystianizacji tych ziem. Po upadku cesarstwa rzymskiego w V wieku północna część dostała się pod panowanie germańskich Swebów, a południe zajęli Wizygo-ci. Od roku 586 weszła w całości w skład ich królestwa, które między rokiem 711 a 718 dostało się pod panowanie Arabów. W roku 1097 powstało wokół miasta Porto (starożytnego Portus Cale) hrabstwo Portucale. W czasie rekonkwisty, czyli zbrojnej walki państw chrześcijańskich Półwyspu Iberyjskiego w celu odebrania Arabom ziem zdobytych w VIII wieku, Alfonso Henriąuez uniezależnił się od hiszpańskiej Kastylii i założył samodzielne królestwo, stając na jego czele jako Alfons I Zdobywca (1110-1185).Następcy Alfonsa I odbili resztę ziem Arabom i w 1270 roku wytyczyli granice państwa, które nie zmieniły się do dziś. Portugalia rozpoczęła wkrótce walki z królestwem Kastylii. W tymże wieku Portugalia nawiązała stosunki polityczne i kontakty handlowe z Anglią i Flandrią. Począwszy od XV wieku, portugalscy żeglarze pod patronatem księcia Henryka Żeglarza (1394-1460) zaczęli docierać do zachodnich wybrzeży Afryki, Indii, Indonezji i Chin (Vasco da Gama, Bartolomeo Diaz, Ferdynand Magellan). Przepłynęli także Atlantyk i dotarli do Ameryki Południowej, gdzie w 1500 roku Pedro Alvarez Cabrai zajął dla Portugalii Brazylię. Portugalia stała się tym samym krajem odkrywców i kolonizatorów, a także centrum światowego handlu. Późniejsza działalność inkwizycji przyczyniła się m.in. do tego, że Portugalia utraciła pozycję państwa-mocarstwa. W dodatku przez związki dynastyczne z kastylijską rodziną królewską w roku 1580 tron przeszedł we władanie hiszpańskiego króla Filipa II. Hiszpania traktowała Portugalię jak swoją kolonię i nie dbała o jej interesy. W roku 1640 Portugalczycy zbuntowali się i, wspierani przez Francuzów, obrali swego króla, Jana IV. Sytuacja kraju poprawiła się dzięki napływowi złota i diamentów z kolonii, głównie Brazylii. W roku 1807 Napoleon zajął Portugalię. Rodzina królewska schroniła się w Brazylii (pozostającej odtąd w unii personalnej z Portugalią). Po trzech latach Anglicy wyparli Francuzów. W roku 1820, w wyniku tzw. liberalnej rewolucji, ustanowiono monarchię konstytucyjną. Dwa lata później Brazylia odłączyła się od Portugalii. Po długim okresie chaosu, spowodowanego wojną domową, obalono Manuela II i w 1910 roku ogłoszono Portugalię republiką. Pierwszym prezydentem został pisarz Teofilo Braga. Jednakże krajem wstrząsały pucze aż do roku 1928, kiedy to Antonio de 01iveira Salazar przekształcił go w państwo faszystowskie. Dopiero w 1974 roku wojsko przeprowadziło tzw. rewolucję goździków i obaliło dyktaturę. W roku 1975 wszystkie kolonie portugalskie, oprócz Makau, odzyskały niepodległość. W roku 1976 uchwalono demokratyczną konstytucję, którą znowelizowano w roku 1982 i w 1989. Makau, enklawa na terytorium Chin, ma w roku 1999 powrócić do Chin.